Oczywiście jak przystało na każdy stary zakład, na jego terenie muszą się znajdować fortyfikacje na potrzeby obrony cywilnej, schrony, szczeliny przeciw lotnicze.

I na razie tyle Teraz trochę off-topicu – pojawiło się info kto zagra na tegorocznym Rock May Festiwal – jest to Hey

Kolejna kwestia – wraz z kolegą Darkiem Jarząbkiem z Uniwersytety Medycznego w Łodzi ruszyłem ze swoim nowym projektem: Studencki Klub Fotograficzny. Dopiero zaczynamy, ale od razu zaczynamy z wysokiego poziomu – warsztaty fotografii studyjnej (naszymi modelami będą dziewczyny walczące o tytuł miss Umedu). Co dalej? Plenery, warsztaty, fotodeje i jak da radę ciemnia fotograficzna Zapraszam wszystkich gorąco do „lubienia” nas na facebook.

Na mały powrót powrót do tradycji – parowozownia w Skierniewicach. Nigdy więcej zdjęć przy -16°C, dłonie myślałem, że mi odpadną.

Teraz chwile przerwy i oddechu. Dla zainteresowanych oto jest tokarka kolejowa, mogąca obrabiać koła lokomotyw (do 2 metrów).

Na dzisiaj tyle, mam nadzieje, że kolejny wpis już niedługo.

Niestety byłem zajęty zdjęciami, więc nie załapałem się na wycieczkę z przewodnikiem po mieście. Do wyboru były dwie opcje, wycieczka piesza lub przejażdżka londyńskim double-decker, za symboliczne 2 zł.

Miejsce też miały wernisaże dwóch wystaw. Pierwsza wystawa która miała miejsce w neorenesansowym wnętrzu Resursy prezentowała plakaty na temat „Polacy dla Zjednoczonej Europy”, natomiast druga która odbyła się w starych pofabrycznych wnętrzach, prace z konkursu „Miasto(idealne)”. Jedna i druga zrobiła na mnie pozytywne wrażenia, chętnie coś takiego obejrzał bym w Skierniewicach. Ciekawie by było jakby nasze miasto podjęło współprace z oddalonym o 25 km Żyrardowem i zaprosiła ich wystawę do nas.

Na placu przed kościołem farnym równierz było ciekawie. Przechdzali się szczudlarze, mimowie się krzywili. Pojawiło się również siedmioro kataryniarzy. Starsza para grajków została zaproszona z Niemiec, do tego dwóch chłopaków i dziewczyna z Polski. Podobno w naszym kraju zostało tylko siedem osób parających się tym fachem z czego trzy pojawiły się w „czerwonym mieście”.

Godzina 17:00 koncert bardzo fajnej kapeli, której nazwę kojarzyłem ale muzyki wcale. Reggae z lekką mieszanka ska – Bethel

Następnie pojawił się Carrantuohill. Z woodstocku wspominam ich bardzo dobrze, jednak tu zagrali jakoś średnio.



Potem gwiazda – Czesław Śpiewa. Bardzo mi się spodobał, na żywo gra kompletnie coś innego niż na płytach. Jak sam to określił, grają „teatralnego popa”.

Jak już mówiłem, koncert bardzo fajny. Szkoda tylko, że jak na gwiazde przystało – panie menager wyprosiła fotografów spod sceny po trzech utworach

A wracając do Żyrardowa – kolejny podpunkt do „Co trzeba zmienić w Skierniewicach”. W Żyrardowie jakoś potrafią zauważyć potencjał w promocji własnego miasta: turystyczne wycieczki, gadżety. No właśnie gadżety. Będąc w Łowiczu zawsze widzę stoisko z koszulkami z kogutem, breloczki itp. Byłem w Żyrardowie – tak samo jak nie lepiej, stoisko z świetnymi koszulkami – ciepło brązowe tshirty z złotym stylizowanym herbem miasta z podpisem, torby, książki o mieście, a dla każdego darmowe, pięknie wydane broszury z informacją na temat miasta, jego zabytków, tras dla turystów. A w Skierniewicach co? Raz do roku ciekawa akcja (cebulki kwiatów w ozdobnym pudełku, jabłka z napisem Skierniewice), a czegoś na stałe z konsekwencją zero. Choć w sumie na stałe się mówi o uzdrowisku, czymś co na razie istnieje na planie. a do realizacji mu daleko (widział ktoś aby promować coś na podstawie planów? w Skierniewicach można). Jedyna koszulka z napisem Skierniewice z jaką miałem do czynienia to koszulka MKS Ósemka Skierniewice, szkoda tylko że rozmiarowo lipna to nawet w niej chodzić nie mogę, a szkoda . Choć muszę jednocześnie pochwalić MCK i pana Mirka Sumińskiego za konkurs na film promujący Święto krzaka – świetny pomysł, cały czas pluje sobie w brodę, że nie miałem czasu czegoś samego przygotować, a kasa do zgarnięcia była spora

Zespołów konkursowych nie widziałem, więc nic wypowiedzieć się mogę. Jedye co mam prawo napisać to to, że Hunter dał naprawdę świetny koncert.

Dla przyzwoitości:
I miejsce – Deleted
II miejsce – NoXX
III miejsce – S.T.O.R.N.

Nagroda publiczności – Unlumination

Mam nadzieje, że za rok znowu będą dwa dni, nie będzie padać śnieg, trafi się jakaś kapela grająca troche punku (do ideału brakowało by tylko zmiany lokalizacji na zalew na Zadębiu ). Do przyszłego roku

Teraz jeszcze trochę reklamy:

Studiujesz w Łodzi? Koniecznie weź udział w organizowanym m.in. przezemnie konkursie FotoLumumby – naprawdę wartościowe nagrody. Zapraszam także wszystkich do profilu na Facebook.

Mieszkasz w Skierniewicach? 14 maja, noc muzeów – koniecznie odwiedź skierniewicką parowozownie. Już druga impreza pod hasłem „W świetle jupiterów i gwiazd”. Niestety w tym roku nie dam rady się pojawić ale wszystkich zapraszam na 21:30 do parowozowni – warto. Zdjęcia z ubiegłego roku.

Zacznijmy od tego, co widać na pierwszy rzut oka, czyli wygląd i budowa. Czarna kolorystyka z srebrnymi elementami powoduję, że jest uniwersalna, pasuję do każdego wnętrza. Górna część, stanowiąca zarazem pokrywę skanera jest barwy „lakieru fortepianowego” – czarna połyskująca. Mocno się bałem, że będzie działać jak obudowa mojego laptopa tzn. zaraz pojawią się smugi, plamy po każdym dotyku dłonią. Mimo obaw pozytywnie się zaskoczyłem, nic takiego się nie dzieje. Kolejną rzeczą, która od razu rzuca się w oczy jest mały ekran LCD o przekątnej 2,4 cala. Dzięki niemu oraz sześciu dotykowym przyciskom po jego bokach możemy korzystać z urządzenia bez komputera. Ekran i jest pokryty przyjemnym w dotyku, gumo-podobnym materiałem, natomiast przyciski są bardzo czułe, dzięki czemu obsługa jest bezproblemowa. Uchylamy klapę podajnika papieru (zlokalizowaną z przodu HaPeka) i widać coś, czego osobiście nie lubię – podajnik papieru i miejsce na wydruki zlokalizowane w tym samym miejscu. Powoduje to odruch pilnowania drukarki czy przypadkiem nie złapie nie właściwej kartki i nie spowoduje tragedii. A wystarczyłaby mała wstawiana półeczka na wydruki. A propos – w klapie mamy wysuwane przedłużenie do łapania papieru, które jest niezbędne, ponieważ drukarka chcąc rozdzielić czyste kartki od wydruków wyrzuca je bardzo daleko. W podajniku mamy jeszcze łopatkę, którą ustawiamy położenie papieru mniejszych formatów, niestety działa dość opornie. Na obudowie jeszcze mamy przycisk włącznika, przycisk odpowiedzialny za łączność bezprzewodową, naklejkę EnergyStar oraz slot kart SD/MMC, o którym w następnym akapicie. Podsumowując estetyczna drukarka, widać, że zbudowana dobrych materiałów. Nie jest wielka, zajmuje wyłącznie niezbędną ilość miejsca, jest także cicha. Szkoda tylko tego podajnika papieru, w praktyce nie działa najgorzej jednak nie do końca mi się podoba.

Teraz chciałbym krótko powiedzieć o możliwości drukarki bez wykorzystania komputera. Dostęp do wszystkich opcji mamy dzięki wyświetlaczowi LCD. Możemy tam znaleźć m.in. jedną z ważniejszych funkcji urządzeń wielofunkcyjnych tj. kserowanie. Mamy do wyboru ksero w kolorze, czarno-białe, ekonomiczne. Funkcja działa naprawdę fantastycznie, stworzenie kopi jakiegoś dokumentu to chwila – kserowanie działa błyskawicznie. Dzieje się tak, ponieważ proces drukowania zaczyna się już w trakcie skanowania, a nie dopiero po jego zakończeniu. W urządzeniu znajdujemy także czytnik kart – kolejna bardzo fajna sprawa. Wsadzamy do niego kartę z aparatu i w kilka chwil drukujemy zdjęcia z imienin cioci, czy letniego spaceru. Drukarka obsługuje karty w formatach SD i MMC, czyli w praktyce cały rynek amatorski i polowe profesjonalnych aparatów, więcej nam do szczęścia nie potrzeba. Możemy także bezpośrednio na kartę pamięci zapisać zeskanowany przez nas dokument. Istnieje także możliwość wysłania dokumentu do komputera. W oczy rzuca się także opcja drukowania szablonów z strony HP. Możemy z menu drukarki wydrukować m.in. wzory samolotów, figurek dla dzieci do sklejenia, sudoku do rozwiązania, szablony papieru w kratkę, linie. Osobiście uważam, że opcja nie jest jakaś wybitnie przydatna (oprócz drukowania kalendarza), jednak w niczym nie przeszkadza. Kończąc ten akapit – obsługa urządzenia jest miła i intuicyjna, a sprzęt bardzo funkcjonalny także bez komputera.

Teraz czas sprawdzić jak urządzenie sprawuje się po połączeniu do komputerem
. Wrzucam płytę z sterownikami i zaczyna się wyjątkowo długa instalacja. W pewnym momencie pojawia się pytanie o to czy drukarka ma łączyć się za pomocą USB czy łączności bezprzewodowej. Tak, drukarka ma WiFi. Genialna sprawa, konfiguracja trwa chwile. Nie ma problemów z łącznością, praca z kilkoma komputerami na raz także nie stwarzała problemów. Następnie uruchomiłem program „Centrum Obsługi HP” – jak na program, który oferuje sprawdzenie poziomu tuszu oraz skanowanie strasznie długo się uruchamia i jest mało intuicyjny. Na szczęście nic nie wrzuca do autostartu, nie jesteśmy zmuszenie do korzystania z niego.

Czas na pierwsze wydruki – razem z drukarką dostałem papier fotograficzny A4 HP Premium Photo, oraz papiery foto w formacie 10×15. Wydrukowałem pierwsze zdjęcie A4 i… jestem pod wielkim wrażeniem. Zdjęcie wyglądają świetnie. O ile w małym formacie gdzie przyglądamy się fotografii dosyć dokładnie, zdjęcia są jakościowo minimalnie za zdjęciami w fotolabie, (choć dalej w świetnej jakości) to w dużym formacie zaryzykowałbym stwierdzenie, że zdjęcia wyglądają lepiej niż z jakiegoś zakładu fotograficznego. Barwy są naprawdę przyjemne dla oka, kontrast taki jak powinien, wszystko odwzorcowane tak jak to wygląda na monitorze. Na tak dobrą jakość prawdopodobnie wpływa także papier, do którego nie mam żadnych zastrzeżeń. Wydruki na normalnym papierze, czy to fotografie czy to tekst są także takie jak być powinno.

Trochę zawiodłem się na skanerze, na podstawowe wymagania wystarcza jednak „szału nie ma”. Za to rozbawiło mnie mało intuicyjne oprogramowanie do skanowania. Na ekranie gdzie zaznaczamy obszar skanowania mamy na dole opcje „Pomoc”, „Zakończ”, „zjazd” (w takiej pisowni). Opcja zjazd to odpowiednik „anuluj” natomiast zakończ powoduje rozpoczęcie procesu skanowania (błąd nie wpływa na prace urządzenia, jednak rzuca się w oczy).

Czas wspomnieć teraz o technologii ePrint. Drukarka ma swój adres email. Po rejestracji na specjalnej stronie wszystko, co zostanie wysłane na ten adres zostanie przez drukarkę wydrukowane. Wyobraźcie sobie sytuacje – jesteście na uczelni, w pracy, w autobusie i przypomina wam się, że macie coś do wydrukowania na zaraz. W takiej sytuacji wystarczy wziąć do ręki telefon wysłać meila, a w domu będą czekać na nas wydruki. Bałem się trochę o bezpieczeństwo tej funkcji (ktoś zna meila drukarki i drukuje coś w ramach żartu), ale na stronie HP mamy możliwość ograniczenia możliwość drukowania dla wybranych adresów email. Funkcja działa bardzo sprawnie – testowałem ją z komputerem i telefonem komórkowym. Już po kilku minutach (czas na dojście meila) drukarka bierze się do dzieła. ePrint mnie zachwycił, jednak wraca problem sprzed kilku akapitów – obawa o zachowanie podajnika papieru. Nie chciałbym wrócić do domu i zobaczyć wciętego papieru w drukarce a kartek porozrzucanych w pokoju. Funkcja obsługuje dokumenty Worda, PowerPointa, Excela oraz oczywiście pliki w formatach txt, pdf, html, bmp, jpg, png, gif, tiff jak i treść samego meila.

HP zwraca mocno uwagę na każdym kroku na ekologiczne aspekt swojego sprzętu. Znaczek Energy Star zwraca uwagę na niski pobór energii drukarki.

Teraz jeden z ważniejszych aspektów – koszty eksploatacji. Zgodnie z dokumentacją kartridże wystarczają na 600 czarno-białych i 250 kolorowych stron. Prawdę mówiąc danym podawanym przez producentów w tym aspekcie nigdy do końca nie ufałem, jednak w tym przypadku są one naprawdę wydajne, na jednym zestawie można naprawdę wydrukować wiele stron. O dziwo duża wydajność w tym wypadku nie równa się wysokiej cenie która przedstawia się bardzo atrakcyjnie. Producent stawia ją na poziomie 33,90 zł. W tej sytuacji, po prostu nie opłaca się bawić w zamienniki. Zyskamy na korzystanie z podróbek powiedzmy 5 zł, a nie mamy pewności na temat jakości i pojemności kartridża. Samo urządzenie można już dostać za 550zł. Zaraz pojawią się głosy, że podobno urządzenie dostaniemy za powiedzmy 250 zł, jednak należy pamiętać, że jakość pewnie będzie odbiegać, jak i tusze będą kosztowały około 100zł.

Powoli powinienem zmierzać ku zakończeniu, więc czas na pewne podsumowania. Urządzenie według mojej oceny skierowane jest do dzisiejszych gospodarstw domowych, jako lokalne centrum drukująco-skanujące-kserujące. Duża liczba mieszkań posiada lokalne sieci komputerowe oparte na wi-fi łączące komputery stacjonarne, laptopy, netbooki, smartphony itp., itd. Podobna sieć była u mnie w domu i dotychczas byłem skazany na bieganie po domu z drukarką, bieganie z laptopem, lub pendrivem. W tym przypadku drukarka stoi spokojnie na swoim miejscu i każdy domownik ma do niej swobodny dostęp. Tu się pojawia mała rzecz, która mi trochę przeszkadza. Aby urządzenie spełniało swoją funkcje „centrum drukowania” musi czuwać cały czas. O ile zużycie mocy w trybie oczekiwania jest naprawdę małe (2,6 wat) to nie wiem czemu ekran świeci się cały czas – w nocy nic może nas to zacząć irytować. Testowałem także drukarkę pod względem wielozadaniowości. Jednocześnie skanowałem coś i zarzucałem drukarkę wydrukami z dwóch urządzeń. HaPek wszystko obsługiwał bez żadnych problemów, strony drukowały się jedna za drugą, a jednocześnie trwało skanowanie.

Kończąc muszę stwierdzić, że wszystkie wady, o których wspomniałem nie wpływają mocno na całokształt, są drugoplanowe. Tracą jeszcze bardziej na znaczeniu w porównaniu ze znakomita jakością wydruków, świetnym interfejsem obsługi bez komputera,a także zastosowaniem technologii WiFi i ePrint. Urządzenie jest warte swojej ceny i oceniam je jako sprzęt godny polecenia.

Plusy:

-Fenomenalna jakość wydruków
-Interfejs WiFi
-Intuicyjna obsługa urządzenia
-Prostota wydruków z kart pamięci
-Cena tuszu.

Wady:

-Budowa podajnika papieru
-Przeciętna jakość skanera

Teraz Pora na coś ciekawszego. Film poklatkowy „Jak zostałem fotografem?”. Szkoda tylko ograniczenia 30 kartek, nie pozwolili mi rozwinąć skrzydeł, choć i tak sporo czasu przygotowanie mnie kosztowało Jeśli ustawiła wam się rozdzielczość 360p, radzę zmienić na 480p.

W poniedziałek w Łodzi odbyła się coroczna impreza Kolorowa Tolerancja. W jej ramach istnieje m.in. możliwość zwiedzenia miejsc kultu rożnych religii. No to skoro ona istnieje to z niej skorzystałem.

Kościół Katolicki – jego wyznawcy dzisiaj stanowią znaczącą większość w Łodzi. Głównym kościołem w mieście jest Bazylika archikatedralna św. Stanisława Kostki.

Budowa znajdującej się przy nie deptakowej części ulicy Piotrkowskiej świątyni została ukończona w 1912. Archikatedra ma 104,5 metra wysokości co czyni ją najwyższym budynkiem w Łodzi oraz czwartym kościołem pod względem wysokości w Polsce. Piękna neogotycka budowla z jasnej cegły, wewnątrz bardzo jasna. Genialnie wyglądają kolorowe światła rzucane na ściany w słoneczne dni.
W 1924 w tej katedrze objawienia Jezusa Miłosiernego doznała św. Faustyna Kowalska.

Kościół Protestancki – 100 metrów od archikatedry znajduje się kościół św. Mateusza Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Budowa tej neoromańskiej świątyni została ukończona 1928 roku. Szkoda trochę lokacji, na tle bazyliki św. Kostki wygląda trochę jak mniejszy brat. W kościele znajdują się największe w Łodzi i jedne z największych w Polsce organy, na których w każdą pierwszą niedziele miesiąca odgrywanie są koncerty.

Kościół Prawosławny – Cerkiew katedralna św. Aleksandra Newskiego – jeden, moim zdaniem, z najważniejszych zabytków w Łodzi. Znajdująca się w pobliżu dworca Fabrycznego budowla powstała 1884 roku, a została zbudowana w miesiąc (!) – 8 maja wmurowano kamień węgielny, natomiast 11 czerwca świątynia została poświęcona.

Judaizm – przed II wojną światową 1/3 miasta stanowili żydzi (200 tys. osób). Wtedy w Łodzi istaniało ponad 250 synagog, domów modlitwy w tym Wielka Synagoga. Dzisiaj z tego pozostały tylko dwie czynne domy modlitwy. Jedną z nich jest Synagoga Reicherów znajdująca się w podwórku przy ulicy Rewolucji 1905 roku. Budowla powstała w 1902, przetrwała dzięki fikcyjnym aktom sprzedaży i urządzając w niej skład soli. Odrestaurowana w 1988, była wielokrotnie dewastowana w latach 90-tych.

Oprócz miejsc modlitw w Łodzi znajdują się także cmentarze. W okolicy ulicy Smutnej znajduję się cmentarz na dołach gdzie znajdują się części wydzielone dla katolików, zielonoświątkowców, baptystów, mariawitów, wyznawców Kościoła Prawosławnego. Tak swoją drogą chyba najbardziej adekwatna nazwa ulicy w Polsce – znajduję się przy niej cmentarz, więzienie, szpital i Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego. W części prawosławnej można znaleźć Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Marii Panny z 1904 roku.

W części prawosławnej trafiłem również na grób Katarzyny Kobro, awangardowej rzeźbiarki okresu międzywojennego, żony Władysława Strzemińskiego. Na jej cześć centralny plac Nowego Centrum Łodzi (tam gdzie teraz stoi dworzec Fabryczny) ma w przyszłości nazywać się Rynek Kobro.

Dalej na północ przy ulicy Brackiej znajduję się Nowy Cmentarz Żydowski – największa w Polsce nekropolia żydowska. Przy jego wejściu trafiamy na dom przedpogrzebowy z 1898.

Cały cmentarz pełen jest pokrzywionych zapadających się macew pośród starych, obrośniętych bluszczem drzew. Przy głównej alei rzuca się w oczy zbudowane z marmuru i granitu mauzoleum Izraela Poznańskiego z 1905 roku. Olbrzymia secesyjna budowla uznawana jest za największy żydowski grobowiec na świecie. Jego sufit pokryty jest mozaiką wykonaną przez weneckiego artystę.

W Łodzi, w mieście multikulturowym oprócz tych czterech głównych wyznań znajdziemy także wiele przeróżnych odłamów protestanckich (ewangelickie jak i ewangelikalne), Buddystów oraz Muzułmanów którzy starają się budowę meczetu, tymczasowo korzystając z prowizorycznego miejsca spotkań w akademiku nr 14 Uniwersytetu Łódzkiego „Wieży Babel”.

Budowę rozpoczęto w 1975 roku i trwa do dziś (tak 36 lat . Mimo swojego wieku budynek prezentuje się naprawdę dobrze. 100 metrów dalej mamy osiedle studenckie Lumumby . Ale to materiał na oddzielny wpis.

Kilkaset metrów dalej zaczynają się budynki Uniwersytetu Łódzkiego, tworzące razem z osiedlem akademickim naprawdę ciekawy kampus, prężnie się rozwijający (dopiero co skończono budowę pawilonu biomolekularnego, a już rozpoczynana jest powoli budowa nowego budynku wydziału filologii). Na zdjęciu wydział Prawa i Administracji.

Wydział prawa zamyka teren kampus. Znajduje się przy rondzie Solidarności – rondo które nie jest nawet rondem, a zarazem jest tak porąbane, że dyrektor WORD w Łodzi poprosił egzaminatorów o nieprzeprowadzenie egzaminów na prawo jazdy na tym „skrzyżowaniu”.
Przy rondzie znajduję się kościół św. Teresy

Idąc dalej Pomorską możemy trafić na dość charakterystyczną aptekę z „niedźwiadkiem”. A na niej tablica pamiątkowa z napisem:

W tej aptece w latach 1945-1947 działała wytwórnia materiałów wybuchowych sił zbrojnych Polski Podziemnej

Pomorska niestety w dużej mierze składa się z zniszczonych, starszych bądz nowszych kamienic…

Jednak duże też tam świetnych zabytkowych budynków, biurowców czy zabudowy akademickiej.

Apropo tego biurowca – wielka szkoda ze tak ładny budynek jest zasłonięty budami i jakąś biedronką, co praktycznie uniemożliwia zobaczenia go bezpośrednio z Pomorskiej.

Budynek wydziału Nauk o Wychowaniu

Następnie możemy trafić na budynek Browaru Łódzkiego.

Szkoda tylko że nie można podejść do tej budowli z 1867 roku.

Obchodząc browar, idąc na ulice północną możemy znaleźć sklep firmowy (produkują głownie piwa dla marketów, nic wybitnego, chodź Mocne Łódzkie mi smakowało)

Na przeciw po drugiej stronie Pomorskiej mamy budynek kina Cytryna (kino offowe, tanio, fajny klimat, zabawne promocję). Wyróżnia się on mocno swoim modernistycznym charakterem oraz tym że został cofnięty względem kamienic, oddalony od ulicy.

Z ciekawszych budowli mamy dalej jeszcze pałac – budynek niegdyś należący do Towarzystwa Kredytowego.

Jeszcze kawałek i dochodzimy do Placu Wolności, miejsca gdzie najdłuższa łódzka ulica się kończy.